Info

Nowe nabytki

Wóz drabiniasty, sztyftówka

Muzeum zakupiło wóz drabiniasty na drewnianych kołach pochodzący z okolic Woli Rożkowej. Od razu po zakupie został oddany do konserwacji. Od najbliższego sezonu letniego będzie prezentowany w zagrodzie tatarskiej.

Z fabryki Stanisława Oczkowskiego z Radomska pochodzi sztyftówka, czyli maszyna do młócenia zboża. Fabryka działała przy ul. Przedborskiej od 1891 r. co najmniej do 1929 r. Na boku maszyny widnieje napis „F. Oczkoski, Noworadomsk”. Nie zapisano nigdzie daty powstania, można tylko po nazwie miasta wnioskować, że wyprodukowano ją  prawdopodobnie przed 1918 r. Sztyftówka będzie prezentowana w zagrodzie tatarskiej.

 

 

Szabla kozacka

W piątek, 8 października 2015 r., w Muzeum zjawił się Pan Krzysztof Oczkowski, syn znanego radomszczańskiego lekarza, Stanisława Oczkowskiego (zm. w 1977 r.). Podarował Muzeum szablę kozacką, tzw. szaszkę, którą przywiózł z wojny 1920 r. jego ojciec. Nie wiadomo jednak, czy sam nią walczył, czy przywiózł jako trofeum lub po prostu pamiątkę z wojny. 

 

———————————————————————————————————————————

 

Łempicka Leokadia  „Portret damy w czarnym kapeluszu” XIX/XX w.
Pastel na kartonie, owal. sygnowany ligaturą „ LŁ”, prawy dół. Wymiary 79 x 63 cm
 

Łempicka Leokadia – malarka, ur. przed 1865, zm. w1913 w Kijowie. Przebywając z rodziną na zesłaniu w Samarze (Kujbyszew) uczęszczała do gimnazjum. W 1885 zamieszkała w Warszawie. Od ok. 1886 uczyła się prywatnie malarstwa w pracowni Wojciecha Gersona. W 1890 wzięła udział w wystawie uczennic szkoły Ludwika Wiesiołowskiego dla kobiet w Salonie Aleksandra Krywulta. W końcu 1892 odbyła podróż do Rygi, w lutym 1893 pojechała na dalsze studia do Paryża. Tam mieszkała razem z malarką  i rzeźbiarką Anną Paszkiewiczówną i uczęszczała do Académie Julian. W 1897 przebywała już w Warszawie. Trudniła się pracą pedagogiczną ucząc rysunku w szkole malarstwa Bronisławy Poświkowej, od 1904 w Szkole artyst. dla kobiet Aurelii Conti, gdzie prowadziła rysunki wieczorowe, dział sztuki zdobniczej i kompozycji ornamentacyjnej. Wystawiała swe prace na salonach w Warszawie, Krakowie, Wilnie i Paryżu. W 1904 odbyła się w Salonie Krywulta w Warszawie jej wystawa indywidualna, a w 1974 pokazano 14 jej obrazów we foyer Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy.

Łempicka malowała przede wszystkim portrety, do których najczęściej pozowały jej dzieci. Chętnie posługiwała się pastelami, a ok. 1898 zajęła się również malarstwem miniaturowym na kości.Prace malarki znajdują się w zbiorach Muzeum Okręgowego w Bydgoszczy, Muzeum Narodowym w Warszawie.

Słownik Artystów Polskich i Obcych w Polsce działających, tom V, Wydawnictwo KRĄG, Warszawa 1993, s. 163-164.

 

——————————————————————————————————–

Henryk Hochman

„Głowa Flory”, Polska, Skawina, po 1917
Fajans, szkliwo z krakelurą, wymiary 28x23x22 cm
Sygnatura ryta: H Hochman; czarnym drukiem: herb z napisem SKAWINA i czterema poziomymi liniami
 

Hochman Henryk  (Herszel) – rzeźbiarz, ur. 1881 lub 1879 w Lublinie, zm. w 1943 podczas akcji likwidacyjnej w getcie k. Bochni. Studia artystyczne rozpoczął u P. Rozena w Warszawie, kontynuował je w krakowskiej ASP u F. Cynka i K. Laszczki, następnie kształcił się w Paryżu w pracowni Rodina.Wystawiał od 1904 r. w Krakowie, Warszawie, we Lwowie i Poznaniu, a także w Monachium (1905, 1908), Wiedniu (1908,1915), Wenecji (1914). Był członkiem Tow. Art. Pol. Sztuka. Tworzył portrety, popiersia i głowy w różnych technikach: w gipsie, brązie, marmurze, a także w terakocie i majolice oraz rzeźby o tematyce symbolicznej i mitologicznej. Większość jego dzieł została zniszczona lub zaginęła podczas II wojny światowej. Prace artysty znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Narodowego w Warszawie.

Słownik Artystów Polskich i Obcych w Polsce działających, tom III, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław 1979, s. 83-84.                    
 

————————————————————————————————–
 
 

Henryk Hochman

„Śpiące dzieci”, Polska
Fajans, jasnobrązowe szkliwo, wymiary 22,5×27,5×17 cm
Sygnatura wyciskana: H Hochman

Hochman Henryk  (Herszel) – rzeźbiarz, ur. 1881 lub 1879 w Lublinie, zm. w 1943 podczas akcji likwidacyjnej w getcie k. Bochni. Studia artystyczne rozpoczął u P. Rozena w Warszawie, kontynuował je w krakowskiej ASP u F. Cynka i K. Laszczki, następnie kształcił się w Paryżu w pracowni Rodina.Wystawiał od 1904 r. w Krakowie, Warszawie, we Lwowie i Poznaniu, a także w Monachium (1905, 1908), Wiedniu (1908,1915), Wenecji (1914). Był członkiem Tow. Art. Pol. Sztuka. Tworzył portrety, popiersia i głowy w różnych technikach: w gipsie, brązie, marmurze, a także w terakocie i majolice oraz rzeźby o tematyce symbolicznej i mitologicznej. Większość jego dzieł została zniszczona lub zaginęła podczas II wojny światowej. Prace artysty znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Narodowego w Warszawie.

Słownik Artystów Polskich i Obcych w Polsce działających, tom III, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław 1979, s. 83-84.              

      

———————————————————————————————